Het ongeluk van Jennah

Zo kom je nooit bij de dierenarts en zo zit je er meerdere keren per week.

Gisteren was ik met Coen en Jennah in het park en ze waren heel gezellig aan het rond keutelen tot ze even een dolle bui kregen en wat speelbewegingen maakten waarbij Jennah wilde draaien en dat om de een of andere reden niet lukte. Ik zag dat er iets helemaal niet goed ging en meteen begon ze te gillen.

Ik rende naar haar toe en kon haar eigenlijk nog net opvangen want ze kon haar achterhand niet meer gebruiken.
Gelukkig kwamen er meteen mensen aan die gezien hadden dat er iets gebeurde. Er was een aardige man die wilde helpen om Jennah naar de dierenarts te brengen.

Met Jennah op schoot terwijl ik op de ligfiets zat werd ik geduwd en ik dribbelde met mijn voeten. Coen was er ook nog en die werd vastgehouden door onze aardige begeleider.

Bij de dierenarts werd ik gelukkig snel geholpen want ze was er niet best aan toe, ze had duidelijk heftige pijn en begreep er natuurlijk allemaal niks van.

Gelukkig waren er nog hele zwakke reflexen in haar linkerbeen maar in haar rechterbeen was het droevig gesteld. Maar ook haar voorbenen hield ze heel wonderlijk stijf gestrekt

Nadat alle mogelijkheden besproken waren besloot ik om rongentfoto’s te laten maken om een breuk in de wervelkolom uit te sluiten. Tot mijn blijdschap waren die niet te zien.
Het voorstel van de dierenarts om Jennah in de praktijk te laten (omdat haar verzorging wel heel intensief zou zijn) en haar de volgende dag weer te bekijken werd door mij wel heel resoluut afgewezen want natuurlijk laat ik Jennah, die duidelijk in de war was niet in een stille praktijk in een bench achter waar verder niemand aanwezig is. Het idee alleen al.

Nadat de rontgenfoto’s waren genomen kreeg Jennah medicijnen om de zwelling rond de ruggengraat af te laten nemen  en morfine tegen de pijn en we kregen natuurlijk medicijnen mee naar huis.

De eerste avond en nacht waren zeker niet makkelijk want het in en uit de bench halen van een hond die de achterhand niet kan gebruiken is al een hele klus. We raakten gelukkig steeds beter op elkaar ingespeeld en tegen de ochtend was er een lichte verbetering.
Nadat de pogingen eerder die nacht om haar met een handdoek om haar middel op voorhand te laten lopen en ik haar achterhand wat kon optillen mislukten steeds maar ineens lukte het wel en hoe fijn was het om te zien dat ze haar linker achterpoot ook wat ging gebruiken. Vroeg in de ochtend deed ze haar eerste plasje eindelijk en dat is ondanks de verlammingsverschijnselen een fantastisch teken dat de boel van binnen nog wel enigszins functioneert. De buren konden me even niks schelen en ondanks het vroege tijdstip heb ik haar de hemel ingeprezen zodat ze maar goed begreep dat ze niet per se door de hurken hoeft maar dat het ook al staand en kletterend;-)) helemaal goed is.

De bedoeling is nu dat ik contact met de dierenarts houd en dat Jennah 6 weken lang alleen maar in beweging mag komen om haar behoefte te doen, verder moet ze in de bench blijven en volledige rust houden.

Ik hoop van harte dat Jennah haar toestand in de komende weken nog een stuk verbetert. Al wordt ze niet helemaal meer de oude, als ze weer rond kan hobbelen en mee naar buiten kan en daarbij nog plezier in het leven heeft dan denk ik dat we een hoop gewonnen hebben.

Natuurlijk is er ook nog de mogelijkheid dat het allemaal niet zo positief uitpakt maar dat zal ik dan moeten bekijken. Eerst zet ik me helemaal in voor het herstel van Jennah!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s